jueves, 17 de marzo de 2011

Carnevale

Hola a tots! El 8 de març va ser Carnaval (en italià es diu Carnevale, i significava "deixar la carn", perquè després d'aquest dia no es menjava carn fins la Pasqua). Amb la meva família "postissa" ho vam celebrar com cal, encara que no ens vam disfressar. 
Aquí hi ha la tradició de no esmorzar ni dinar durant tot el dia, perquè així a la nit es té més gana i es menja més. Jo igualment vaig menjar galetes durant tot el dia, perquè no puc aguantar tant de temps sense menjar! 
Vam estar cuinant pràcticament tot el dia: primer vam fer ciambelline al miele: jo vaig fer la massa (amb farina i ous) i després vam fer les formes. Després les vam posar a la paella amb mel i sucre, vam afegir-hi boletes d'anís i les vam deixar refredar. El migliaccio (un dolç napoletà que està boníssim) ja el teníem preparat, així que la segona cosa per fer va ser la lasanya (tota feta a mà) i mandonguilles. A continuació he posat una fotografa dels ciambelline amb mel i el migliaccio. No us vénen ganes de menjar-los? 
Cap a les vuit va arribar la resta de la família, i vam començar a sopar amb molta gana. Tot estava boníssim! Va ser un sopar molt napolità i tot estava deliciós. Espero poder tornar a gaudir d'un dia com aquest una altra vegada!


Ciambelline al miele e migliaccio

¡Hola a todos! El 8 de marzo fue Carnaval (en italiano se dice Carnevale, y significaba "dejar la carne", porque sepués de ese día no se comía carne hasta Pascua). Con mi familia "postiza" lo celebramos como es debido, aunque no nos disfrazamos.
Aquí hay la tradición de no desayunar ni comer durante todo el día, porque así por la noche se tiene más hambre y se come más..., pero yo igualmente comí galletas durante todo el día, porque ¡no puedo aguantar tanto tiempo sin comer!
Estuvimos cocinando prácticamente todo el día: primero hicimos ciambelline al miele: yo hice la masa (con harina y huevos) y luego hice las formas. Después las pusimos en la sartén, con miel y azúcar, y más tarde añadimos bolitas de anís y las dejamos enfriar. El migliaccio (un dulce napoletano que está buenísimo) ya lo teníamos preparado, así que lo segundo que teníamos que hacer fue la lasaña (toda hecha a mano) y las albóndigas. Arriba he puesto una fotografía de los ciambelline con miel y el migliaccio. ¿No os dan ganas de comerlos?
Hacia las ocho llegó el resto de la familia y empezamos a cenar, con mucha hambre. ¡Todo estaba buenísimo! Fue una cena muy napoletana, y todo estaba delicioso. ¡Espero poder volver a disfrutar de un día como éste otra vez!

No hay comentarios:

Publicar un comentario